Ale naprawdę tym, czego duch świata od nas oczekuje, nie jest wcale sprawiedliwość, ale życzliwość dla bliźnich, przyjaźń i miłosierdzie, a więc takie jakości, których ze sprawiedliwości niepodobna wyprowadzić.
Czym sen dla ciała, tym przyjaźń dla ducha – odświeża siły.
Prawdziwa przyjaźń to doskonała harmonia tego, co ludzkie, z tym, co boskie.
Inna jest też przyjaźń mężczyzny z kobietą (tam gdzie nie ma żadnej strony erotycznej; podejrzliwi twierdzą, że zawsze jest, ale to nieprawda) niż dwóch mężczyzn; mężczyźni bowiem przyuczeni są zwykle pokazywać, że są cynikami, ale kobiety nie muszą, z nimi więc łatwiej, gdy jest przyjaźń, porozumiewać się bez udawania.
Przyjaźń prawdziwa tym się odznacza, że trwa prawie nieporuszona przez czas; ileż to razy zdarzało się nam w naszym wieku nomadycznym zobaczyć przyjaciela po wielu latach niewidzenia i natychmiast przyjaźń i porozumienie wracają, jakby tych lat nie było, jakby przyjaźń na czas była odporna!
Przyjaźń jest szczęściem i zdobyczą, cierpliwością oraz wytrwałością.
Przyjaźń powiększa szczęście i pomniejsza nieszczęście, podwajając naszą radość dzieląc na pół smutek.
Szczęście to jest inne określenie radości i zadowolenia. Inne imię przyjaźni.