Dobry człowiek z radością przyjmuje
Dobry człowiek z radością przyjmuje napomnienia.
Admoneri bonus gaudet.
Dobry człowiek z radością przyjmuje napomnienia.
Admoneri bonus gaudet.
Człowiek jest jak wtorek: dziś jest, jutro go nie ma. Mimo to nie trzeba rozpaczać, bo wtorek jest dniem, a dzień i wieczność sąsiadują z sobą bliżej niż rok i wieczność.
Człowiek może ogarnąć tak niewiele rzeczy naraz; widzimy tylko to, co dzieje się przed nami, tu i teraz; unaocznienie sobie równoczesnej mnogości procesów, jakkolwiek związanych ze sobą, jakkolwiek się nawet uzupełniających, przekracza jego możliwości. Doświadczamy tego nawet wobec zjawisk względnie prostych. Los jednego człowieka może znaczyć wiele, los kilkuset trudno jest objąć, ale dzieje tysiąca, miliona nie znaczą w gruncie rzeczy nic.
Człowiek napotkawszy przeszkodę, której nie może zniszczyć – zaczyna niszczyć sam siebie.
Człowiek, który umiera bogaty, umiera w niesławie.
Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to kim jest, nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.
Ludzka wolność ludzi polega zaledwie na tym, że człowiek zna swoje pragnienia, nie zna natomiast przyczyn, które je wywołują.
Błądzenie – rzecz ludzka, trwanie w błędzie – diabelska.
Dobremu człowiekowi równie trudno podejrzewać zło, jak złemu – dobro.
Im szczęśliwsi mogą być ludzie, tym bardziej nieszczęśliwi się stają.